Hayret


Dökülen cümlelerin, işaret ettiği zaman

Vaktin kaydını tutmuyordu…

Ölümün sonsuzluğunu

Atılan kahkahanın huzurunu yaşıyordu…

Akıl, saklanılmıştı…

Gözler gömülmüştü,

Topraksız mezarlara,

İkisi de görmüyordu…

Yeryüzüne ve göğe,

Bir tek yaşatanların sıralandığını.

Birbirine bitişik rahimler sessizdi

Güneşin doğuşundan sonra

Akşamın doğuşunu gerçekleştiriyordu…

Düşmeden boşlukta asılanlar

Ayrıcalık istemeden farklılardı

Yarışmadan,  büyüyen ırmaklar gibi

Savaşan okyanuslardan daha güçlü…

Yoluna devam eden evrende,

Karanlığın gölgesinde,

Unutulmuştu,

Hayret duygusu…

Aczini idrak sanki hayvanlara mahsustu.

Güneşin batışı hiçlikte yüzerken,

Dilimdeki kuşun özgürlüğe ihtiyacı vardı.

İnsanlık büyüdükçe aptallaşıyordu…


Like it? Share with your friends!

1 share
Merve Yıldız Özbek
Uluslararası Ticaret mezunuyum. Yazmak, insana dair gördüğüm anları ve duyguları tanımladığım yer.

4 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

  1. Birbirine bitişik rahimler sessizdi👌👏 Merve’ce bir dize daha… Gönüle değdi mi ? Hisseden ruhlara değmemesi mümkün değil. Harika olmuş canım arkadaşım tebrikler 😊

Send this to a friend