Bilemiyorum


Ben neredeyim bilemiyorum.
Hangi durakta kalmış bedenim çözemiyorum.
Kilometrelerce uzağa göçmüş ruhum hislerimi bulamıyorum.
Ellerim uzaklaşıyor benden nereye bilemiyorum.
Düşüncelerim ağırlaşıyor zihnimde.
Zihnim bulanıyor, şüphem artıyor, beliren hiçlik beni benden alıyor.
Şimdi hangi yolun menziline uzağım,
Hangi kapının eşiğinde cismim,
Dökülen gözyaşlarım ruhumu nerede saklıyor.
Ben, ben miyim bilemiyorum.
Değilsem, beni benden kim aldı bilemiyorum.
Göçmüş olsa da hislerim benden, bir kırıntı var hala.
Şuramda bir yerlerde bir sızım var hissediyorum.
Neden böyle oldu anlayamıyorum.
Kaçmıştım ben her şeyden,
Kaçmıştım ben kendimden,
Kaçmıştım sevgiye dair tüm şarkılardan.
İnanmak yok,
Güvenmek yok,
Bir daha sevmek yok demiştim.
Şimdi nasıl tarif edilir bilemiyorum.
Kalmalı mıyım, kaçmalı mıyım, bilemiyorum.
Bu sefer tutunsam sevgiye, sevgi tutar mı ellerimden bilemiyorum.
Korkuyorum.
Bu seferde kaybolursam bu şehrin gölgesinde.
Araf’ta kalır bedenim, üşürüm.
Geri dönmez ruhum, tükenirim.
Dahası açmaz olur papatyalarım, korkarım.
Şimdi ne yapmalıyım bilemiyorum.
Konuşmak huzuru demleyecek belki ama susmak zorundayım.
Olmayacak biliyorum o yüzden gitmek zorundayım.
Beliren iki papatya dolusu his var mavi yüreğimde ama ben susmak zorundayım.


Like it? Share with your friends!

Serkan Emir
Ben bir yazar aday adayı olarak pek çok yazı ve kitap çalışması yapıyorum. Okumayı ve yazmayı çok seviyorum ve bu anlamda insanın en iyi dostunun, sırdaşının ve psikiyatristinin kendi kalemi defteri olduğunu düşünüyorum.

0 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir